සසර සර කෙටිකතාව

සේරම ලෑස්ති කලා ලොකු මෙහෙණින්  වහන්සේ දානෙට වැඩම කරානම්....

හොදමයි උපාසක අම්ම..බුද්ධ පූජාවට ලෑස්ති කරමු එහෙනම් ....

ආරාමයෙ ඉන්න ලොකු මෙහෙණින් වහන්සේට බොහෝම ගෞරවයකින් ආරාධනා කලේ කොලඹ ඉදල ආව ලොකු නෝන කෙනෙක්...

මේ නෝන දානෙ දෙන්න කාරනාව මොකද්ද..?

අද අපේ රට ඉන්න ලොකූ  පුතාගෙ උපන්දිනේ මෙහෙණින් වහන්සේ ..අද මමයි මහත්තයයි පොඩි පුතා එක්කම ආවෙ ඒ වෙනුවෙන් දානයක් දෙන්න....

හොදමයි එහෙනම් යමුකො මේ ඇත්තො දාන ශාලාවට ....

බොහොම පිලිවෙලින් ඉවර උනු දාන කටයුත්ත අවසානයේ මෙහෙණින් වහන්සේගේ දෙපා නැමදීමට ආ උපාසක මහතා සේම ඔහුගේ බාල පුතු දුටු ලොකු මෑණියන්ගේ දෙනෙත්  මදක් සසල වනු  ලගින්ම සිටි පොඩි මෙහෙණියට පෙනිනි...නමුත් නිහඩවම මෙහෙණින් වහන්සේ වැඩම කලේ ආවාස ගෙදරට ....

සවස්  යාමයේ බණ බාවනාවෙන් අනතුරුව සුදුසු කල් වේලා බලා ඒ පිලිබදව විමසුවෙ ලොකු මෙහෙණින් වහන්සේ ගෙන්...

ලොකු මෑණියන්ගෙ  හිත අද  චංචල වෙලාවගෙ...

ඒක පොඩි මෙහෙණින් වහන්සේට තේරුනාද..?

එහෙමයි...ලොකු මෑණියො...

මට ගිහි කාලෙ මතක් උනා...

ලොකු මෑණියො මනාප නම් කියන්න...කාරණාව...

දම්සරණි මෙහෙණින් වහන්සේට මතකයිද අර දවල් දානෙට ආව උපාසක මහත්තය ...

එහෙමයි ලොකු මෑණියො ...

ඒ තමයි ගිහි කාලේ මගේ මහත්තය ..මහත්තය කිව්වට අපි කසාද බැදල හිටියෙ නෑ ...ඒ කාලෙ මගේ නම නිමාලි  ....අපේ අම්ම රට ගියාට පස්සෙ මං හිටියෙ ආච්චි ලග...රට ඉදන් අම්ම සල්ලි එවපු නිසා අඩුපාඩුවක් තිබුනෙ නෑ...ඒ නිසා යාන්තමින් ලොකු දැඩි උනාට පස්සෙ තියෙන විච්චූර්ණ දේවල් සේරම කලා...ඉතින් ඒ කාලෙ ඇහැට කනට පේන්න හිටිය මට පිරිමි ළමයින්ගෙ බැල්ම නම් එමටයි..ඔය ආව උපාසක මහත්තය තිසර...මට වඩා අවුරුදු  2 වැඩිමහල් ...ඉතින් වැඩි කල් නොගිහින්ම තිසර එක්ක බැදෙද්දී මට යාන්තමින් 15 පහු උනා විතරයි ...තිසර අපේ ගමේම යමක් කමක් තිබුන පවුලක එකම දරුව...ඉතින් එයාලගෙ දෙමව්පියො මේ සම්බන්දෙට තදින්ම විරුද්ධ උනා..අන්තිමේ අවුරුද්ද ක් යන්නත් කලින් දෙන්න එක්කම පැනල ගියේ අපේ දුර නෑදෑ ගෙදර කට...එයාට අවුරුදු 17 ..බරපතලක් නොතේරුනු අපි දෙන්න අපේ ලෝකෙ තනි උනා..සති දෙකකට පස්සෙ තිසර ගෙ ගෙදර අය පොලීසිය එක්ක ඇවිත් අපිව හොයාගත්තෙ ..ඊට පස්සෙ එයාව අරන් ගියා..මං පරිවාසෙට දැම්ම...එහෙදි මට පුතෙක් ලැබුන...අවුරුදු 18 වෙලා එලියට ආවෙ අවුරුදු  එකහමාරක පුතෙක් එක්ක...දරුව එක්ක ආයෙම අච්චි ලගට ගියත් අම්ම මට සල්ලි එව්වෙ නෑ තරහට..ආච්චිට දරුව දීල යාන්තමින් ගාමන්ට් එකකට වැඩට ගියේ දරුව හදාගන්න ...නොවිදිනා දුක් විදල ලොකු කරපු පුතාට යාන්තමින් අවුරුදු 6වෙද්දි ආච්චි නැති උනාම දරුව දාල වැඩට යන්න විදියක් තිබුනෙම නෑ..ජීවත් වෙන්න බැරිම තැන එහා ගෙදර අක්ක කිව්වෙ රස්සාවක් ගැන..රෑට විතරක් කරන්න පුලුවන් ...ඒක ස්පා එකක්...පිරිමින්ගෙ ඇග මසාජ් කරන්න තිබුනෙ..දරුව ගෙදර නිදි කරල දොර වහල යන මම පාන්දරම ආයෙමත් එන්නෙ පුතා නැගිටින්න කලින්..දවල්ට පුතා අරන් ස්කෝලෙ යනව රෑට වැඩට යනව...තරුණ වයසෙ හිටිය මට එතනට ආව පිරිමි වෙන වෙන යෝජනා කලේ සල්ලි ගොඩක් දෙන්නම් කියල ..අන්තිමේ නතර උනේ ගණිකාවක් වෙලා...අවුරුදු 10 ගෙව්ව ඒ පව්කාර ජීවතේ....පුතා ටික ටික ලොකු වෙද්දි එයා ඉල්ලන හැම දෙයක්ම අඩුපාඩුවක් නැතුවම දුන්න...සල්ලි ඉල්ලන ඉල්ලන සැරේට දුන්න..එයා මොනවද කරන්නෙ හොයන්න බලන්න මට ඕන උනේ නෑ..රෑට විතරක්  ගිය මම දවල්ටත් යන්න පුරුදු උනා..ගමේ මිනිස්සු මූනට නොකිව්වට ගොඩක් අය දැනගෙන ඉන්න ඇති...මට ගානක් වත් උනේ නෑ...මගේම පුතා ගෙ වයසෙ ලමයි ආවත් මට ගානක් උනේ නෑ...ඒත් හදිසියේම දවසක් උනේ නොහිතපු දෙයක් ...

නිශානි අන්න පොඩි කොල්ලෙක් ඇවිත් උ/ඹ පලයන් මටනම් පොඩි එවුන් හරියන් නෑ...ඒකෙම වැඩ කරපු ගයනි ඇවිත් කිව්වම මං සූදානම් වෙලා කාමරේ ඇදට උනේ වෙනද වගේමයි ...ඒත් දෙවියනේ දොරෙන් මතු උනේ මගේම පුතා. තාම කටේ කිරි සුවදවත් ගියේ නැති අවුරුදු 16මගේ පුතා ...

අම්මා.....එච්චරයි පුතාට කියවුනේ...මගේ උගුර කට වේලෙද්දි එයා පැනල දිව්වෙ එලියට ..ඇදට වෙලා පිස්සියෙක් වගේ ඇඩුවෙ මගේ කාලකන්නි ජීවිතේට සාප කරගෙන ...පැයයි ගෙවුනෙ...නිශා ඉක්මනට වරෙන් උඹගෙ පුතා ඇක්සිඩන්ට් වෙලා...සත්තයි පිස්සියක් වගේ දුවගෙන ගිය මං දැක්කෙ කෝච්චියට පැනල කුඩු වෙලා ගිය මගේ රත්තරන් පුතාගෙ මිනිය....කදුලු ඉවරවෙනකල් ඇඩුවත් මට මිදෙන්න බෑ ඒ දරු ගින්නෙන්...මිනිස්සු මට සාප කලා..අහිංසක දරුව මැරුනෙ වේස කමට......

අන්තිමේ සැනසීම හොයාගෙන ආවෙ මේ ආරාමෙට..තවම රහත් වෙලා නැති නිසා හැමදාමත් පින් පමුනවන්නෙ තරුණ දරුවගේ ජීවිතේට....

දීර්ඝ සුසුමක් හෙලපු ලොකු මෙහෙණින් වහන්සේ ආයෙමත් වැඩම කලේ කුටියට....සසර නම් මෙයයි..බැදීම් ඇති වෙනව නැතිවෙනව...සමහරු අපිට කර්ම රැස් කරද්දි සමහරු අපිට කර්ම ගෙවන්න උදව් කරනව...බණ පොතක තිබුනු අනුශාසනාවක් උන්වහන්සගේ මතකෙට ආවෙ ඉබේටමයි ...

ප්‍රාර්ථනා බණ්ඩාර  ❤