කෙටිකතාව මිලින පැතුම්

      ටිකක් වෙනස් මේ කතාවත්...

මයුර ටිකක් දුප්පත් කොල්ලෙක්...දුප්පත් වුණාට කොල්ලා හරි දක්ෂයි...උදේට ඉස්කෝලේ යනවා ඇවිත් අම්මා එක්ක එකතු වෙලා වත්⁣තේ වැඩ කරනවා...අම්මයි පුතයි එහෙම තමයි ජිවත් වුනේ...කොල්ලගේ තාත්තා නැ...නැ කියන්නේ තාත්තව දන්නේ නැ කොල්ලා....එහෙමයි කියලා අම්මා කොල්ලට තාත්තා නැති අඩුව දැනෙන්න දුන්නේ  

     දැන් කොල්ලා ඉන්නේ 13 වසරේ..

"අනේ පුතේ මං වත්තේ වැඩ කරගන්නම්...උඔ ඔය යාලුවෝ එක්ක තව ටියුෂන් පන්තියතටවත් යන්න..තව මාස කීයද විභාගෙට "

අම්මා නිතරම මෙහෙම කිව්වත් මයුර ඒවා ඇහුවේ නැ...එයාට ලොකු විශ්වාසයක් තිබ්බා පන්ති යන්න ඕනි නැ...කියන එක ගැන...කොහොමින් කොහොම හරි විභාග දවසුත් ආවා....

අම්මගේ ආදරෙයි ආශිර්වාදයයි මැද මයුර විභාගේ ලියන්න ගියා..එයා උසස් පෙල කලේ කලා විෂය

 ධාරාවෙන්...විභාගය ඉවරවෙලා මයුර ආවේ මිටින් හල කුරැළු පැටියෙක් වගේ...

"අම්මේ බලන්නකෝ මං පාස් වෙලා ති⁣ෙයනවමයි..."

එයා එහෙම කිවේ හරිම සතුටින්...

විභාගේ ඉවර නිසා මයුර අම්ම⁣ා එක්ක හරි හරියට වැඩ කරා...ඒ නිසා දෙන්නට ජිවත් වෙන එක අමාරැ වුණේ නැ...

මේ කාලේ තමයි එයාලගේ ගමට අනුපමාලා ආ⁣වෙි..

අනුපමා කියන්නේ පෝසත් පවුලක කෙල්ලෙක්...තාත්තා රට ගියාට පස්සේ ආච්චිලාගේ ගෙදරට අනුපමයි අම්මයි දෙන්නා ඇවිත් තිබුනා...උදේට හවසට මයුර කඩේට යන්නේ මෙයාලගේ ගෙදර ලගින්...දවසක් ⁣ෙදකක් අනුපමා මයුරව දැක්කා...කොළඹ ඉදන් ආව නිසාද මන්දා කෙල්ලට තිබුනේ පුදුම විසයක්...

අාවුෂ්..කවුද මේ හැන්ඩි කොල්ලා...බලන්නකෝ මං මෙතන ඉන්නවා දැකලත් බලන්නෙවත් නැතුව යන විදිහ...මගේ ෆිගර් එක දැක්කම නොබලා ගිය එකම කොල්ලද කොහෙද...චී අනේ...ඒකට එහේ..මෙහෙම කොට ස්කර්ට් එකයි ස්කිනි එකයි අදින්න විතරයි ඕනි....

 කෙල්ල තමන්ගේ චරිතේ දෙකේ කොලේට දාගෙන තියෙන්නේ මේ මයුර බැලුවේ නැ කියලා...

ස් ස්....කෙල්ල කතා කරා...

මයුරට ඒ සද්දේ ඇහුණා ...

ඇයි...

ටිකක් එනවද.

.

ම්...කියන්න..

ඔයා හරි හැන්ඩ්සම්

බොහොම ස්තුතියි..

ඉදකින්..මේකා තෑන්ක්ස්වත් දන්නේ නැද්ද...

ඔයත් ලස්සනයි ..

හානේ තැන්ක්ස් ඩාර්ලින්...

මං අනූ...ඔයා කවුද...

මං මයුර...

ඔහ් ..රියර්ලි නයිස් නේම් අෑස් යු...

අනුපමා බලෙන්ම මයුරගේ අත ඇදලා අරන් එහෙම කිව්වා...

මයුර....මං ඔයාට කැමතියි...හෙටත් එනවද ඔයා මෙතනට...හෙට ගෙදර කවුරැත් නෑ...

මොකක්...

නෑ මං කීවේ ටිකක් කතා කරන්න..

ආ හරි...

කොල්ලා ලේසි නෑ වගේ...අනුපමා එහෙම හිතුවා...

එන හෙනහුරත් අහිංසකයන්ටමනේ කියලා මොකක්දෝ කරැමෙකට මයුරගේ හිතත් එයාටත් හොරෙන්ම ඒ සෙල්ලක්කාරිට ඇදිලා ගියා...කිසිම දෙයක් නොදැන එයාට ආදරේ කරා...

කෙල්ලව හම්බෙන්නත් දෙතුන් පාරක් ගියා...කොල්ලට මොබයිල් එකකුත් කෙල්ලගෙන් ලැබුනා ...

හැබෑට මොකක්ද පුතේ උඹ ට මේ වෙලා තියෙන්නේ....එක.විනාඩියක් දැන් ගෙදර නෑ...

මොකුත් නෑ අම්මේ

මයුර එහෙම කියාගෙන ගියා..

මාස 6ක් ගෙවිලා ගියා..

හෙලෝ මයුර අනේ බබා මං මං අනු...අපේ තාත්තිට සල්ලි හදිස්සියක් රැපියල් පනස්දහසක් විතර හොයාගන්න බැරිවෙයිද...

අනේ...හදිස්සිද අනු...

ඔව් බබා...

ඉන්නකෝ බලන්න...

ඒ දුප්පත් කොල්ලා ලඟ තිබ්බේ අම්මා අරන් දුන්න මාලෙ විතරයි..ඒක දුන්නොත් පනස්දහසක්ටත් වඩා ගන්න පුලුවන් කියලා කොල්ලා දන්නවා...ඉතින් අනුපමාට තිබ්බ ආදරේ නිසාම ඒ මාලේ අතේ ගුලි කරගෙන අනුපමාලගේ ගෙවල් ලඟට ගියා...

බබී ටිකක් එලියට එන්න...

ඉන්න බබා...

ආ මේක ගන්න...මේක විතරයි මං ලඟ තිබ්බේ...ඕකෙන් පනස්දහසකට වඩා ගන්න පුලුවන් ...

තැන්ක්ස් බබා....

කෙල්ල උඩ පැනලා කිස් එකකතු දීලා මාලේ අරන් ගෙට දිව්වා...

පව් කෙල්ල...එහෙම හිතලා කොල්ලා ගෙදර ගියා...

ඒත් කෙල්ල නෙවෙයි තමන් පව් කියලා දන්නවනම් කවදාවත් මයුර ඒ මෝඩකම කරන්නේ නෑ...

පහුවදා උදේ අනුපමාට ගත්තා..ක්‍රියා විරහිතව ඇත...

දවල්...රෑ....ම්හු...වැඩ නෑ...

ඇයි මේ්..කොල්ලට ලොකු ප්‍රශ්නයක් ...

පහුවදා උදේම කොල්ලා කෙල්ලගේ ගෙදරට ගි⁣යා..

නැන්දේ...

එන්න පුතේ..

අනුපමා ඉන්නවාද..

අනුපමා ...අනේ ඕකි...ඕකි...මට මතක් කරන්නවත් එපා පට්ට........

අනුපමාගේ අම්මා හෝ ගාලා බනිනවා...

අනේ ඇයි නැන්දේ මේ...

කොල්ලා හොදටම බයවෙලා...

ඉදගන්නකෝ පුතා කියන්න...

ඔය කෙල්ල කොළඹ ඉන්නකම් අපිට ලැජ්ජා කරපු එකමයි කලේ කුඩු කාරයෙක් එක්ක යාලුවෙලා ඉදලා...නවත්තන්න කීවා ඔය සම්බන්දේ..ඒත් ඇහුවේ නැ පුතේ...ලැජ්ජාව දරාගන්න බැරැව මහත්තයා රට ගියා...මං මෙකි අරන් මෙහෙ ආවා....

ඒත් පුතේ වැඩක් නෑ...මේ කෙල්ල හැදිලා කියලා හිතුවා ..මට වැරදිලා...කලින් දවසේ රෑ...ඒකි ඒ බල්ලා එක්ක ගිහින්...

අනේ නැන්දේ....

මයුරගේ ඇස් වල කදුලු..

ඇයි පුතේ...

මං මං...මාත් එක්කත්...

එහෙමද අනේ මේ අම්මට සමාවෙන්න රත්තරනේ ...

අනුපමාගේ අම්මා අත් එකතු කරලා මයුරට වැන්දා...

මේ මොකද නැන්දේ...එපා එපා...

මයුරට පුදුම දුකක්..මදැයි ඉදලා ඉදලා ආදරේ කරා...ආත්මෙම ගිනි තියලා ඒකි පැනලා ගියා...

ඇස් දෙක වගේ තමන්ව බලාගත්ත අම්මට හොරෙන් එකම එක දෙයයි කරේ...ඒකටද දෙවියනි මෙච්චර දුකක් මට....

මයුර දුකින් හිතුවා....ගිය දේ ගයා...කමක් නෑ...මං අර වගේ මාලයක් හදන්න ඕනි...හොදට ඉගෙනගෙන අම්මව රැජින ක් වග් බලාගන්න ඕනි...එහෙම මයුර අදිටන් කරගත්තා...

ප්‍රාර්ථනා බණ්ඩාර  ❤