මගේ හිමියනේ ඇති නොවැ මේ දුක් කන්දා

 නිමා නොමැති රිදවිලි බස් නැත      නිම්මා...

ආ දා පටන් නුඹ හා හිමි  දුක්          කන්දා...

අත් පා පෙළා තැලුවත් නුඹ පෙම   හංගා...

ඔබ හා පැමිණියේ  දහසක් සිතුවිලි බන්දා....

දෑතේ සවිය නැති නිසාම ගෙදර       කොනේ...

කදුලු සලන හැටි කා හට පෙනේ         මගේ...

නුඹ        රළු ගොරහැඩි අත් වෙලෙන ගතේ...

රන් කෙඳි සිනා නැත තැවරී කලෙක    මුවේ....

කලවා අත් ගොබ දම් පැහැ දුක        කියනා...

හදවත වාරු නැත පුතු පැටියා          දකිනා...

අම්මේ ඇයි ද නුඹ  ඇඩුවේ ඔහු        අසනා...

රුදුරු සිහින දුටිමී කියමී                  නිතිනා...

කඩපල ගාව කීර වික්ක දෑත           මගේ....

සින්නවුණේ ගේ මුල්ලේ පෑල          දොරේ...

ආල රසය ගලනා යස නාරි              ඇගේ....

පිළිකුල මිසක කිසිවක් නැත ඉතිරු වුණේ...

දරුපැටියට කිරිදුන් තන රුහිරු        රසයි ....

කැඩුණු කැඩපතක හැඩ නෑ හරිම රළු  යි..

මැදියම් රැයේ වේදනාව පුපුරු ගස         යි....

අසරණකමට ළය නොව ගත වාරු සොයයි....

වින්දත්   මහ දුකක් හිමියනි නුඹ     හන්දා....

පතිනි බිරිය නාමෙන් ඉවසමි            නින්දා....

බන්දනේ සරණ බිඳලනු කැප නැති   හන්දා...

මගෙ හිමියනේ ඇති නොවැ මේ දුක් කන්දා...

ප්‍රාර්ථනා බණ්ඩාර -