දැකී හීන විදි නිදහසක් නෙතු මානෙක නැතී...

කවදා පැමිණ කවදා යයිදෝ කවුරුත් නොදනිතී...

හීනයට ආවඩන දිවිගමන අරුමැසී....

සරසවිය කඩයිමකි ජීවිතේ ගොරහැඩී....

උනුන් එක බත් පතට එක හිතින් ලොබ බැදී....

හීනයක් වේ යළි මුළු හිතම පෙම් බැදී....

ඔන්ලයින් කාමරේ කුලියට ම සින්න වී...

අහෝ කරුමෙක හැටී මෙහෙම දුක් බරවැඩී....

පත්ඉරුව ඉරාගෙන විනිවිදින සිතුවිලී...

කියයි හනිකට හිතක විදින දුක් කදුලැලී....

කවදාක මකන්නද මේ පාළු බව යළී....

යන්තමට හුස්මවත් රැකී තිබුණොත් ඇතී....

ප්‍රාර්ථනා බණ්ඩාර  ❤